Aangezien Coralie al sedert begin december onafgebroken met een zware hoest zat en deze ondanks haar quarantaine maatregelen niet overging, moest ze donderdag en vrijdag in het ziekenhuis verblijven voor een pH-metrie van de maag. Wat een routine-onderzoek is, was voor ons de voorbije 2 dagen een waar avontuur.
Het begon donderdagochtend met een telefoontje van Jeroen uit Brussel, met de woorden: "Lisa je hebt een groot probleem." Lisa begreep het niet goed, maar de uitleg volgde al snel: Jeroen had de dag tevoren met Lisa's auto gereden en was vergeten de sleutels uit zijn jaszak te nemen. De auto stond wel voor de deur, maar de sleutels waren in Brussel. We werden een uur later in het ziekenhuis verwacht voor opname, dus was het even paniek: wat nu? Jeroens ouders waren allebei gaan werken en de buren waren ook niet thuis. Na enig zoekwerk op internet en wat telefoontjes was de oplossing gevonden: in Oudenaarde was een taxibedrijf dat nog een taxi vrij had, die niet te duur was. Dus Lisa, Coralie en de koffer in de taxi en afgezet voor de deur van het ziekenhuis. Dat is eigenlijk wel nog een luxe zo voor de voordeur en geen parkeerplaats moeten zoeken.
De inschrijving verliep goed en omdat er geen plaats meer was op de pediatrie kregen moeder en dochter een plaatsje op de materniteit. Opnieuw een meevaller: zo mocht Lisa op een bed slapen in plaats van op een zetel. Maar toen kwam het zware werk: voor de meting van de pH moet er een sonde langs de neus in de slokdarm gebracht worden. Coralie kennende was dat geen lachertje: er was een extra verpleegster nodig om haar armen en benen stil te houden. Na de plaatsing moest er een röntgenfoto genomen worden om te kijken of de sonde op de juiste diepte zat. Dat was niet het geval en dus moest de verpleegster de sonde wat dieper steken. Resultaat: van zodra het darmpje los zat, trok Coralie het uit haar neus. En dit tot drie maal toe! Dit samen met haar onophoudelijk gehuil hadden haar al meteen wereldberoemd gemaakt in het gebouw: alle verpleegsters wisten wel wie Coralie was: de dolle mina, het groot laweit... Toen ze wat gekalmeerd was, moest ze dringend een flesje drinken. Maar wat had je gedacht: Coralie drinkt niet uit de flesjes van het ziekenhuis! Het moesten de Aventflessen zijn met de juiste tuut. Gelukkig hebben de verpleegsters nog zo'n flesje gevonden.
's Avonds was het mama's beurt om de boel op stelten te zetten: omdat Coralie maar niet kon slapen, zocht ze een manier om een zacht lichtje aan te zetten zodat het donker genoeg was voor Coralie, maar ze zelf nog wat kon lezen voor het slapen gaan. Resultaat: ze drukte op het rode knopje naast de leeslamp boven het bed (waar trouwens een gloeilampje op stond getekend), maar dat was een complete misvatting: ze had op de reanimatieknop gedrukt. Meteen stonden alle dokters van het ziekenhuis aan haar deur met de reanimatiekar... Nu was mama ook al wereldberoemd in het ziekenhuis... Maar je moet het positief zien: zo hadden ze die situatie ook nog eens geoefend.
Als klap op de vuurpijl, belde Jeroen 's avonds nog met de laatste pechafsluiter van de dag: hij had op de terugweg een platte band gereden met zijn eigen auto, maar gelukkig had hij nu de sleutel van Lisa's auto om zo een reservewiel te gaan halen...
Na een nacht met weinig slaap, was het vandaag gelukkig een rustiger dagje en de resultaten van het onderzoek waren duidelijk. Coralie heeft verborgen reflux: ze krijgt heel veel zure oprispingen die ze wegslikt. Haar moeilijk uurtje 's avonds zijn verschillende oprispingen na elkaar en ook het hoesten wordt veroorzaakt door de reflux. We zijn heel opgelucht dat we de oorzaak gevonden hebben, nu maar hopen dat ze de medicatie wilt nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten